Elektro gitarın tarihi, 1930’ların başına, Ro-Pat-In (sonradan Electro String Company) tarafından üretilen ve “Frying Pan” (tava) lakabıyla anılan lap steel enstrümanına kadar uzanır. Bu enstrüman, ticari olarak üretilen ilk elektro çalgılardan biri olarak kabul edilir.
Elektromanyetik pikap teknolojisi, tel titreşimini elektrik sinyaline dönüştürerek sesin amplifikatör aracılığıyla güçlendirilmesini sağladı; bu, akustik gitarın doğal ses sınırlarını aşan bir gelişmeydi.
1936’da piyasaya sürülen Gibson ES-150, caz gitaristi Charlie Christian ile özdeşleşerek elektro gitarın caz müziğinde de yer edinmesine katkı sağladı. 1940’ların ortasında Les Paul’un geliştirdiği “The Log” adlı prototip ise, tam gövdeli (solid-body) elektro gitarın öncüsü sayılır.
1930’ların ortasında ortaya çıkan elektromanyetik pikap teknolojisi, telin manyetik alan içindeki titreşimini bir bobin aracılığıyla elektrik akımına çevirerek, sesin akustik gitara kıyasla çok daha güçlü şekilde yükseltilmesini mümkün kıldı.
1930’ların sonunda caz orkestralarında artan gitar ihtiyacı, üreticileri daha yüksek sesli enstrümanlar geliştirmeye yöneltti; bu ihtiyaç, elektro gitarın ticari olarak yaygınlaşmasının önemli itici güçlerinden biri oldu.
Bu erken dönem denemeler, 1950’lerde Fender ve Gibson’ın seri üretim solid-body gitarlarının önünü açtı ve elektro gitarın modern müzikteki merkezi rolünün temellerini attı.