Progresif rock, 1960’ların sonu ve 1970’lerde King Crimson, Yes ve Pink Floyd gibi gruplarla şekillenen, karmaşık kompozisyon yapıları ve uzun enstrümantal bölümlerle tanınan bir türdür.
Tür, sık sık tek (odd) ölçülere, klasik müzik ve caz etkilerine ve geleneksel pop şarkı formunun dışına çıkan uzun kompozisyonlara yer verir. Bu yapı, gitaristlerden teknik çeşitlilik ve müzik teorisi bilgisi gerektirir.
Steve Howe (Yes) ve Robert Fripp (King Crimson) gibi gitaristler, progresif rock’ın karmaşık yapılarına uyum sağlayan, geniş bir teknik ve stil yelpazesine sahip çalım anlayışlarıyla tanınırlar.
King Crimson’ın 1969 tarihli “In the Court of the Crimson King” albümü, progresif rock’ın tür olarak şekillenmesinde referans alınan ilk önemli kayıtlardan biridir.
Yes grubunun gitaristi Steve Howe’un klasik gitar ve elektro gitar tekniklerini aynı performans içinde birleştirmesi, türün enstrümantal çeşitliliğine iyi bir örnektir.
Progresif rock, ileri seviye gitar öğrencileri için tek ölçü çalma, akor teorisi ve uzun form kompozisyon anlayışı geliştirmek açısından zorlayıcı ama öğretici bir türdür.